‘s Morgens om vier uur zit ik met een schok rechtop in bed en schud Nies wakker. Deze vraagt grommend wat er is en ik vraag, of de klok dit weekend niet moet worden verzet. Hij schiet als een speer uit bed met de opmerking: “Ik geloof van wel,” maar zet de tv wel even aan om te kijken. Duke die ook wakker is geworden snapt hier niets van en begint ook maar achter ons aan te lopen, als we hier en daar de klok en een paar horloges verzetten. Zodra dit is geregeld duiken we het bed weer in, een zacht zeurende Duke achterlatend. Hij snapt waarschijnlijk niet waar deze nachtwandeling door het huis goed voor was! We staan om acht uur op, omdat er van alles moet gebeuren voor de wandeling. Als eerste Duke naar buiten. Terwijl ik naar buiten loop, begint Nies de kar in de achterbak te laden en wat spullen voor in de mand, zodat Duke een beetje zacht kan liggen. In de keuken wordt een drinkfles voor Duke gevuld, en na een kop koffie kunnen we richting Camping Kleine Wielen. Duke snapt er niets meer van, normaal ligt hij vorstelijk in een ruime mand en nu staat daar er een kar in de achterbak en moet hij in een kronkel voorin, bij de voeten van mij. Wat kreunend laat hij duidelijk merken dat het een rotplek is en deze reis niet lang mag duren. Aangekomen bij de parkeerplaats is er al een behoorlijk aantal auto’s met luidblaffende honden. Het weer is precies wat we graag willen, een heerlijke temperatuur met sluierbewolking en een bos met prachtige herfstkleuren. Jammer dat Rop en Baukje met aanhang er deze keer niet bij kunnen, omdat Baukje ziek is. Ook onze hoffotograaf is niet aanwezig, maar gelukkig zien we iemand met een professionele camera. Als we vragen of hij voor het clubblad foto’s wil maken en opsturen naar Rop, pakt hij dit verzoek spontaan op, waarvoor dank. We wachten nog even tot ongeveer kwart voor twaalf en geven het startsein. Het is iedere keer weer een genoegen om de hele horde al blaffend van start te zien gaan. Ook onze Belgische vrienden zijn weer van de partij. Duke begint ondanks de pijnstillers en spierverslappers voor zijn rug maar eens luid te blaffen en zowaar een vrouwtje klem te lopen. Dit moet hij jammer genoeg vrij snel bezuren; hij begint te hijgen en te puffen. Tijd dus voor in de handkar. Dit zint meneer allerminst en hij laat dit door blaffend in de kar rechtop te blijven staan dan ook langdurig merken. Uiteindelijk komt de oplossing doordat er een lifter in de kar bij Duke komt liggen! Eerst trekt hij een kop van wat moet dat, maar al gauw begint hij het gezellig te vinden. Al kletsend en lachend en zo nu en dan even op elkaar wachtend zijn we al snel bij het strandje aangekomen. Zoals altijd zie je de scheiding ontstaan in durfals en de - geen natte poten - types. De bassets kijken jaloers naar de meelopende andere rassen die met een sprong het diepe in duiken, waarvan eentje met een forse kluif in zijn bek van minstens vijf kilo! Die komt nooit meer boven, zou je denken. Een aantal crossfietsers heeft al snel door dat je dit soort honden voorzichtig moet passeren. Ze merken dat deze beesten zeker geen stap voor hen opzij doen. Al genietend merkt iedereen hoe snel de wandeling er weer op zit. In de kantine staan de hapjes en drankjes al weer klaar. Na wat hondengescharrel onder de tafels en weer bijkletsen van de baasjes gaat iedereen weer huiswaarts. Velen met de wens “tot volgend jaar”. Een aantal van hen maakt van de gelegenheid gebruik om een paar leuke stadjes zoals Franeker en Harlingen te bezoeken. Al met al weer een fijne wandeling waar wij met een goed gevoel op terug zien.

Nies, Adrie en DukeZondervan